جوشکاری به عنوان فرآیندی برای اتصال دائمی مواد، سابقه ای به روزهای اولیه تمدن بشری دارد. با هدایت پیشرفت های تکنولوژیکی، به تدریج از یک مهارت تجربی به یک فناوری تولید کلیدی در صنعت مدرن تبدیل شد. ردیابی پیشینه تاریخی آن نه تنها به ما کمک می کند تا ماهیت و تنوع فناوری جوشکاری را درک کنیم، بلکه نقش عمیق آن را در تغییر روش های تولید انسانی آشکار می کند.
در اوایل دوران ماقبل تاریخ، انسان ها به طور ناخواسته از گرمایش و آهنگری برای ذوب بخشی و اتصال فلزات استفاده می کردند که می توان آن را شکل اولیه جوشکاری در نظر گرفت. اکتشافات باستان شناسی نشان می دهد که در حدود 3000 سال قبل از میلاد، در تمدن های بین النهرین و مصر باستان، مواردی از اتصال ورق های مس با چکش وجود داشته است، این اصل شبیه به آهنگری و جوشکاری اولیه است. با ورود به عصر آهن، آهنگری روش اصلی اتصال فلزات باقی ماند. صنعتگران برای ذوب یا پلاستیک کردن سطوح تماس به حرارت کوره و چکش کاری تکیه میکردند، سپس آنها را به صورت یک کل در میآوردند. این مرحله «جوشکاری آهنگری» یا «جوشکاری آهنگری» نامیده میشود و اگرچه فاقد کنترل و حفاظت دقیق دما بود، اما در تولید سلاحها، ابزارآلات کشاورزی و زیور آلات کاربرد فراوانی داشت.
جوشکاری فیوژن واقعی در طول انقلاب صنعتی در قرن نوزدهم پدیدار شد. با پیشرفت در فناوری متالورژی و تحقیقات علمی در مورد گازهای قابل احتراق و پدیده قوس الکتریکی، روش های جوشکاری شروع به حرکت از فرآیندهای تجربی به فرآیندهای قابل کنترل کردند. در سال 1881، محقق روسی نیکلای برناردوس برای اولین بار تلاش کرد تا از الکترودهای کربنی برای ایجاد قوس بین فولاد برای جوشکاری ذوبی استفاده کند و اکتشاف جوشکاری قوس الکتریکی را آغاز کرد. متعاقباً، در سال 1885، کلود کوشه فرانسوی، جوشکاری قوس کربنی را اختراع کرد و از قوس بین دو میله کربن برای گرم کردن فلز استفاده کرد. این روش در آن زمان در صنایع راه آهن و کشتی سازی کاربردهای اولیه داشت. در اوایل قرن بیستم، الکترودهای فلزی به تدریج جایگزین الکترودهای کربن شدند، که منجر به نمونه اولیه جوشکاری قوس فلزی محافظ (SMAW) شد که به فلز جوش اجازه میداد مستقیماً توسط الکترود همجوشی تامین شود و پایداری فرآیند و استحکام اتصال را بهبود بخشید.
در اواسط-قرن بیستم، فناوری جوشکاری به سرعت توسعه یافت. جوشکاری محافظ گازی (مانند جوشکاری آرگون و گاز دیاکسید کربن{{6}جوش محافظ) پدیدار شد که به طور مؤثری اکسیژن و نیتروژن را از هوا با وارد کردن گازهای محافظ بی اثر یا راکتیو در ناحیه جوشکاری جدا میکند و به طور قابلتوجهی کیفیت جوش بدون فعال را بهبود میبخشد و به طور قابلتوجهی کیفیت جوش بدون فعال را بهبود میبخشد. فولاد به طور همزمان، جوشکاری زیرپودری کارایی بالایی را در تولید انبوه صفحات ضخیم و جوش های مستقیم طولانی نشان داد و به یک فرآیند مهم در ساخت و سازهای صنعتی سنگین تبدیل شد. در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن،-تقاضای تولید در مقیاس بزرگ برای مخازن تحت فشار، کشتیها و پلها باعث پیشرفت مداوم در فرآیندها و تجهیزات جوشکاری شد و تحقیقات سیستماتیک در متالورژی جوشکاری و فناوریهای آزمایش غیرمخرب را تحریک کرد.
از اواخر قرن بیستم تا اوایل قرن بیست و یکم، فناوریهای جوشکاری با پرتوهای پرانرژی-و{3}}جوشکاری حالت جامد ظهور کردند. جوشکاری لیزر و جوشکاری پرتوی الکترونی، با مزایای چگالی انرژی بالا و منطقه تحت تأثیر حرارت کوچک-، الزامات سختگیرانه هوافضا، میکروالکترونیک و ابزار دقیق برای کیفیت بالا و تغییر شکل کم را برآورده میکند. جوشکاری اصطکاکی، جوشکاری انتشار، و سایر روشهای جوشکاری حالت جامد، چالشهای اتصال مواد غیرمشابه و مواد مرکب را حل کردند. همزمان، اتوماسیون و فنآوریهای هوشمند در زمینه جوشکاری ادغام شدند، با جوشکاری رباتیک، کنترل دیجیتال، و هدایت بینایی به تدریج گسترش یافتند و جوشکاری را از-فشردهای به یک فرآیند{10}فشار{10}فناوری تبدیل کرد.
با نگاهی به پیشینه تاریخی جوشکاری، از انباشت تجربه در آهنگری باستانی، به پیشرفتهای تکنولوژیکی حفاظت از قوس الکتریکی و گاز در دوران مدرن، و در نهایت به توسعه متنوع پرتوهای انرژی بالا-و کنترل هوشمند مدرن تکامل یافته است. این فرآیند نه تنها درک عمیق تر از تعامل بین گرما و مواد را منعکس می کند، بلکه مسیر پیشرفت تمدن صنعتی از مکانیزاسیون به اطلاعات و هوشمندسازی را نیز منعکس می کند. جوشکاری بهعنوان یکی از فرآیندهای اساسی در تولید، تاریخچهای غنی را جمعآوری کرده است که پشتیبانی فنی محکمی را برای ساخت تجهیزات پیشرفته- و پروژههای بزرگ فراهم میکند.
